Blog

#Blootgewoon

 

De afgelopen week werd ik, zonder dat ik het wilde (maar gaat het niet altijd zo?) opeens twee keer geconfronteerd met het thema dat tot drie jaar geleden mijn voornaamste werk was. Eerst door het programma Dokter Corrie (zonder voorbereiding, context of uitleg wordt het bij m’n dochter in de klas bekeken) en ook deze week door het programma Blootgewoon.

En door Facebook werd ik herinnerd aan alles wat er drie jaar geleden gebeurde, toen mijn boek net verscheen, en dat boek volledig over het onderwerp gaat dat nu in de media weer zo actueel is. Ik hoef er niets meer van te vinden, ik hoef er niet over te schrijven, maar toch laat het me niet helemaal los.

Ik vind het vooral zo jammer dat de tegenreacties zo fel zijn uit de religieuze hoek. De voorstanders zijn vervolgens ook zo fel, uit een heel andere hoek. Zo jammer. Want juist door deze uitersten en de intense reacties, wordt het inhoudelijke gesprek meteen afgekapt. Als je 'gewoon' moeite hebt met het vele bloot in de setting van zo’n televisieprogramma, waar sta je dan? Ook blijven meer inhoudelijke vragen over de onderbouwing van zo’n programma, de rol van de publieke omroep, de rol van de overheid, wat zij financiert en haar visie op seksuele gezondheidsbevordering, de manier waarop zo’n programma op school gebruikt kan gaan worden en de positie van ouders, onbeantwoord.

Het illustreert weer helder dat we onze angst voor betutteling nog lang niet achter ons hebben gelaten, en dat die angst onze seksuele gezondheidsbevordering tot in haar kern beïnvloedt. Seksuele vrijheid zou niet moeten gaan over hoe we voorlichten of onze (seksuele) relaties vormgeven, maar over hoe we tot die keuzes komen - en dat de verschillen in die keuzes gerespecteerd worden. Helaas. Daar zijn we nog lang niet.

Met pijn en moeite heb ik dit in mijn boek proberen uit te leggen. We zijn er nog lang niet. De angst voor betutteling houdt ons meer in de greep dan we zelf willen geloven. Dokter Corrie en de reacties erna illustreerden dat, dit programma en alles eromheen illustreert het opnieuw. Wat had ik graag gezien dat we er inhoudelijk goed over door hadden kunnen praten. Dat reacties en debat niet zo gepolariseerd zouden zijn. 

Het boek heb ik al geschreven. Precies drie jaar geleden, zo liet Facebook me vandaag weten. De weg ernaartoe, maar ook de weg erna, was een zoektocht. Ik had gehoopt dat het me niet meer zo zou raken, zo’n programma en vooral alle reacties. Maar helaas – het raakt me toch. Best wel. Vooral de reacties en hoe smal het gesprek gevoerd blijft worden.

Maar voor nu twijfel ik nog. Tussen schrijven en niet-schrijven. Tussen vinden en loslaten. Tussen de tuin ingaan - of toch een poging tot een opiniestuk te doen. Het is alleen zo rustig, om niet te vinden, niet te schrijven en gewoon van het leven dichtbij te genieten. Alles wat van waarde is, bevindt zich immers het meest dichtbij.

Ach. Voorlopig blijft het maar bij niks. Misschien een blog een keer. Misschien ook niet. Dat is het. Goed. En genoeg. 

En ondertussen gaan we vanuit de Care for Sexuality Foundation verder met het positieve werk voor Veiligwijs. De vele scholen die daarmee werken, verder ondersteunen. Deze scholen en leerkrachten vertellen, ook vandaag nog, dat ze niet Blootgewoon in de klas hoeven te gaan draaien. Ze kunnen goed voorlichten, ze kunnen heel goed het gesprek aangaan, ook zonder zo’n programma. Zij hebben de kinderen in de klas, zij kennen ze. De kinderen die er grapjes over maken, de kinderen die andermans grenzen overgaan, de kinderen die juist niet voelen wat hun eigen grenzen zijn en de kinderen die graag hun bloot en hun lichamelijke ontwikkeling een beetje privé houden.

Voor hen en voor veel ouders met hen is bloot zo gewoon, en mooi, en kwetsbaar dat ze ontzettend goed doorhebben dat erover gesproken moet worden. Daar hebben ze geen televisieprogramma bij nodig.

#blootgewoon #seksvooriedereen #seksueleopvoedingispersoonlijk #ikweethetnogniet

Een product van